Pomocne wskazówki dotyczące korzystaniem z drukarki 3D 

Ostatnio aktualizowane: 24.11.20

 

Dla osób początkujących praca na nowych urządzeniach może być nieco skomplikowana. Tak samo jest w przypadku drukarek 3D. Osoby, które kupiły swoją pierwszą maszynę, mogą stanąć przed wieloma wyzwaniami. Poniżej przedstawiliśmy kilka wskazówek, które umożliwią Ci uzyskanie niezawodnych oraz niepowtarzalnych druków 3D. 

 

Do czego służy drukarka 3D?

Jeżeli zastanawiamy się nad zakupem takiego urządzenia, jak drukarka 3D powinniśmy być świadomi, do czego służy. Z tradycyjną drukarką do papieru łączy ją tylko nazwa. Są to całkowicie inne sprzęty. Tradycyjna drukarka zazwyczaj nanosi tusz lub toner na kartkę papieru w celu przeniesienia na nią dokumentu, lub obrazu. Druk wykonany za pomocą drukarki 3D jest bardziej skomplikowany. Jest on trzywymiarowy i polega on na nanoszeniu kolejnych warstw, aż do momentu, w którym otrzymamy cały model wykonanego przez nas projektu. 

 

Co możemy wydrukować za pomocą drukarki 3D?

Wiemy już, że w drukarce 3D jesteśmy w stanie wytworzyć obiekty warstwa po warstwie. Urządzenia te mogą wydrukować praktycznie wszystko, co tylko chcemy. Głównym ograniczeniem staje się wyobraźnia człowieka oraz pole robocze (obszar drukarki 3D, w którym powstaje zaprojektowany przez nas obiekt). 

Podział druku 3D

Aktualnie dostępne na rynku drukarki 3D umożliwiają drukowanie w 4 rodzajach:

♦ z roztopionego plastiku (FDM/FFF) – ten typ drukowania możliwy jest w większości tańszych modeli drukarek 3D, jak i w droższych, bardziej profesjonalnych urządzeniach.

♦ z żywicy utwardzonej światłem lasera lub projektora (SLA lub DLP) – to bardziej zaawansowana, profesjonalna technologia umożliwiająca druk 3D. Ze względu na rodzaj wykorzystywanego do produkcji materiału, często wymagana jest dodatkowa obróbka powstałych obiektów.

♦ z proszku (SLS, SLM, DMLS) – to jedna z droższych technologii. Wykorzystywana jest do profesjonalnego druku. Często wymaga dodatkowej obróbki po wydruku.

♦ z papieru – technologia ta polega na drukowaniu arkuszy papieru, sklejaniu ich, a następnie wycinaniu kształtu oraz prasowaniu w jednolity kształt. To jedna z tańszych technologii, jednak drukarki 3D, które działają na tej zasadzie, są stosunkowo drogie.

 

Oprogramowanie

Do wykonywania projektów za pomocą drukarki 3D można użyć dowolnego programu służącego do modelowania 3D. Jeżeli szukamy profesjonalnego oprogramowania, godnym polecenia jest Autodesk Inventor. Dla mniej wymagających dobrze sprawdzi się FreeCad lub darmowa aplikacja Autodesk 123D. Jedynym warunkiem, który musi spełniać program jest możliwość zapisu projektowanego modelu w formacie STL. Do tworzenia projektów 3D można także użyć kreatorów, które są stworzone do tworzenia konkretnego typu produktów lub narzędzi zmieniających format grafiki dwuwymiarowej w obiekty trójwymiarowe. 

 

Format STL

Forma STL jest standardowym modelem zapisu. Obsługiwany jest przez większość oprogramowań służących do tworzenia projektów 3D. Projekt zapisywany jest jako siatka składająca się z trójkątów znajdujących się w przestrzeni trójwymiarowej. Jeżeli pobieramy gotowy projekt z Internetu, będzie on właśnie w tym formacie. 

 

Cięcie na warstwy

Kiedy zapiszemy tworzony przez nas projekt w formacie STL, przystępujemy do procesu przygotowującego do wydruku. Można to zrobić przy pomocy programu typu slicer. Przy jego pomocy możemy zmienić obiekt z pliku STL na format umożliwiający wydrukowanie przez drukarkę 3D. Proces ten realizowany jest poprzez konwersję modelu na poszczególne warstwy. Program powinien mieć możliwość regulacji parametrów związanych z konwersją projektowanego obiektu na warstwy, np. wielkość pola roboczego, rodzaj filamentu oraz parametry samego wydruku – grubość i liczba warstw, prędkość pracy, czy też ustawiania dla wsporników.

Po tym, jak dostosujemy ustawienia druku przy kolejnych wydrukach, będziemy musieli ustawiać grubość pojedynczych warstw. Jeżeli chcemy wydrukować elementy zawieszone w powietrzu, może być potrzebne dodanie do pliku G-code odpowiednich wsporników, na których mają być umieszczone wiszące fragmenty projektowanego modelu. Generowaniem wsporników zajmuje się slicer. Nie ma konieczności umieszczania ich w modelu 3D. Slicer zajmuje się także tworzeniem wypełnienia obiektu. Sprawia to, że tworzony wydruk jest lżejszy i powstanie  szybciej niż modele, które są w całości wypełnione. 

Format G-code

W wyniku pracy slicera otrzymujemy tzw. G-code. To prosty zapis instrukcji dla drukarki 3D. Za jego pomocą jest ona w stanie wydrukować zaprojektowany przez nas model. W instrukcji zawarte są informacje typu „ustaw głowice w pozycji 0, zacznij wyciskać filament, poruszając się wzdłuż danych punktów”. Instrukcja jest zapisywana w postaci pliku tekstowego. Komendy Gxxx i Mxxx oznaczają kolejne etapy wykonywania wydruku, które są zamieszczone w instrukcji. 

 

Drukowanie

Instrukcje generowane w formacie G-code wysyłane są bezpośrednio do drukarki. Niektóre drukarki mają także opcję nagrywania pliku na kartę SD, którą należy umieścić w czytniku urządzenia. Druga możliwość niesie za sobą wiele atutów.  Jeżeli nasz komputer zawiesi się podczas 5-godzinnego wydruku, nie będziemy zmuszeniu do wyrzucenia części wydrukowanego modelu. 

Przed przystąpieniem do drukowania warto pamiętać o tym, aby dobrze przygotować miejsce pracy. Stół drukarki należy przetrzeć denaturatem. Dzięki temu pozbędziemy się wszelkiego rodzaju zabrudzeń oraz resztek filamentu. Po dobrym przygotowaniu sprzętu możemy przystąpić do procesu drukowania. 

Jeżeli zakończyliśmy drukowanie, to w przypadku używania drukarek 3D wyposażonych w podgrzewany stół powinniśmy odczekać kilkanaście minut, zanim model ostygnie. Po upływie tego czasu możemy go bez problemu oderwać od szyby stołu.

 

 

Subskrybuj
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments